Η επανάσταση του 10

Η επανάσταση του 10 - Απεριόριστη υπευθυνότητα

2010-06-08T11:18:00.000+03:00

Το πρώτο εγχείρημά μας!

Βλέποντας ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να έχουμε και λαϊκή υποστήριξη, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από μία ιδέα που έχει ήδη χωνευτεί από την Ελληνική κοινωνία. Απεριόριστη υπευθυνότητα για βουλευτές και υπουργούς.

Για να οργανωθούμε καλύτερα προτείνω να χωρίσουμε το εγχείρημα σε κομμάτια, κάπως έτσι:

1) Τι ισχύει πραγματικά για την βουλευτική ασυλία; (νόμοι άρθρα παράγραφοι εγκύκλιοι ΠΟΛ τροποποιήσεις και τα κείμενα)

α)για πλημμελήματα,

β)για κακουργήματα,

γ)υπάρχουν εξαιρέσεις;

δ)δεν δέχεσαι δίωξη; όταν είσαι βουλευτής ή για πράξεις που έκανες όταν ήσουν βουλευτής;

2) Τι ισχύει για τους υπουργούς; (νόμοι άρθρα παράγραφοι εγκύκλιοι ΠΟΛ τροποποιήσεις και τα κείμενα)

α)για πλημμελήματα,

β)για κακουργήματα,

γ)υπάρχουν εξαιρέσεις; για θέματα που δεν άπτονται των υπουργικών σου καθηκόντων τι προβλέπει το παρόν σχήμα;

δ)δεν δέχεσαι δίωξη; όταν είσαι υπουργός ή για πράξεις που έκανες όταν ήσουν υπουργός;

3) Ποιό είναι το ιστορικό πλαίσιο για αυτές τις 2 στρεβλώσεις;

α)ποιές οι συνθήκες για τους βουλευτές να μην διώκονται, και ποιές για τους υπουργούς;

β)ισχύουν ακόμα αυτές οι συνθήκες;

4) Με ποιούς τρόπους μπορούμε να προφυλάξουμε την ηθική του πολιτεύματος, και ταυτόχρονα να μπορεί το πολίτευμα να λειτουργεί

α)ταχύτερες διαδικασίες για υπουργούς/βουλευτές

β)λιγότερα στάδια στην διαδικασία,

γ)διαφορετικές ποινές, π.χ. υποχρεωτική η αφαίρεση πολιτικών δικαιωμάτων για όσους καταδικάζονται -προσωρινή αφαίρεση για πρωτόδικες καταδίκες, και μόνιμη αφαίρεση για τελεσίδικα αποτελέσματα

δ)αυστηρότερα κριτήρια για μικρότερα αδικήματα, με μικρές ποινές (ξεκινώντας όμως από τα πολιτικά δικαιώματα)

ε)μπορεί να έχει αναδρομικά ισχύ, και από πότε;

5) Νομοπαρασκευή

α)ποιοί νόμοι πρέπει να καταργηθούν, είναι απολύτως απαραίτητο να αλλάξει το σύνταγμα;

β)αν χρειάζεται να αλλάξει το σύνταγμα, κατά την μεταβατική περίοδο τι μπορεί να ισχύει;

γ)να φτιαχτούν τα νομοσχέδια (και οι εγκύκλιοι) για το νέο σύστημα

6)Οικονομικό κόστος

α)κόστος εφαρμογής της πρότασης

β)κόστος μεταβατικής περιόδου - ηθικό και οικονομικό

γ)από που θα καλυφθεί το οικονομικό κόστος

δ)ποιοι τομείς θα έχουν άμεσα αποτελέσματα θετικά/αρνητικά

ε)ποιοι τομείς θα έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα θετικά/αρνητικά

7) Πιέσεις για υποστήριξη της πρότασης

α)προσέγγιση συνδικαλιστών,

β)προσέγγιση ενώσεων πολιτών

γ)προσέγγιση ακαδημαϊκών

δ)συλλογή υπογραφών (να ελεγχθεί αν μπορεί να προκληθεί νομικά δεσμευτική κατάσταση με την συλλογή υπογραφών)

υπάρχουν πολλές ιδέες ακόμα, αλλά θα έχει νόημα να τις πούμε και να τις αναπτύξουμε αφού ολοκληρώσουμε την πρόταση, για να δούμε ποιες προτάσεις θα είναι συμβατές με την πρόταση

Όπως πάντα είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις!

Προσωπικά ζητώ από καθηγητές που επιβλέπουν πτυχιακές και μεταπτυχιακά προγράμματα να συμπεριλάβουν ως αποδεκτά θέματα τα παραπάνω, και να συμμετέχουν και οι ίδιοι στην προσπάθειά μας.

Η επανάσταση του 10 - η πρώτη πρόταση

2010-06-05T21:12:00.002+03:00

Η αφαίρεση του βουλευτικού ασύλου και του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Σήμερα συναντηθήκαμε (5/6/2010 Αρχαιολογικό Μουσείο) και αποφασίσαμε ότι για να μπορέσουμε να προωθήσουμε λύσεις για τα προβλήματα που μας απασχολούν, πρέπει να ξεκινήσουμε να δρούμε άμεσα. Η ιδέα που έχει αυτή την στιγμή το μεγαλύτερο ρεύμα και μας βρίσκει και σύμφωνους είναι η αφαίρεση του βουλευτικού ασύλου και του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

1)Να εξετάσουμε την νομική βάση περί συλλογής υπογραφών, και να βρούμε τρόπο να συνταχθεί νομοσχέδιο για την αφαίρεση του βουλευτικού ασύλου και του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Δηλαδή αν εξαιρέσουμε την πολιτική δήλωση υποστήριξης της ιδέας για την πρόταση, τι άλλη σημασία μπορεί να έχει η συλλογή υπογραφών

2)Θα προσεγγίσουμε φοιτητές νομικής και δικηγόρους για να προσφέρουν εθελοντική εργασία. - ίσως και καθηγητές νομικής για την ενσωμάτωση σε πτυχιακή αυτής της πρότασης

Δηλαδή πλήρης σύνταξη νομοσχεδίου που θα θέτει νέα βάση για τις ευθύνες των υπουργών και των βουλευτών. Συνοδευτικά, έρευνα για τα κόστη και τα οφέλη (ηθικά -χρηματικά -παιδαγωγικά) της Ελληνικής κοινωνίας από μία τέτοια κίνηση. Τρόποι προώθησης και πέρα από την συλλογή υπογραφών.

Επίσης αποφασίσαμε πως δεν χρειαζόμαστε ''ιδεολογία'' αλλά μόνο ''Αρχές''. Η λέξη ιδεολογία στις μέρες μας είναι φορτισμένη με πολλά βαρίδια τα οποία δεν μας αφορούν. Από αρχές υιοθετούμε την υπευθυνότητα σε όλες τις κινήσεις μας, με επίκεντρο το να προτείνουμε μόνο εφαρμόσιμες και εφικτές λύσεις.

Η επανάσταση του 10 - συλλογικότητα

2010-05-14T18:27:00.002+03:00

Τόσο καιρό όλο λέω να κάνουμε κάτι , να κάνουμε κάτι, αλλά δεν θέλω να επιβάλω αυτό που θέλω εγώ.

Με ενοχλεί η έλλειψη συλλογικότητας.... οπότε προτείνω Μη Κυβερνητική Οργάνωση!

Ο σκοπός της θα είναι συλλογικά να αποφασίσουμε τι κοινωνία θέλουμε, και πως θέλουμε να φτάσουμε ως εκεί.

Βασισμένη στον εθελοντισμό των μελών της, κάθε μέλος θα ανήκει και σε μια ομάδα εργασίας..

Σαν υποστηρικτική δομή φαντάζομε πως θα είναι καλό να έχουμε

1 Κλάδο Προβολής (Για αρχή ιντερνέτ, δελτία τύπου και αρθρογραφία)

1 Κλάδο Οικονομοτεχνικών μελετών (Για να ελέγχει ότι προτείνουμε να είναι εφικτό και σήμερα και στο μέλλον)

1 Κλάδο Νομοτυπίας (Να βρίσκει τρόπους που ο νόμος μπορεί να μας βοηθήσει να προωθήσουμε τις προτάσεις μας)

1 Κλάδο Ακτιβισμού (Να βρίσκει τρόπους προώθησης στον γενικότερο πληθυσμό)

1 Κλάδο Ενδυνάμωσης και οργάνωσης (Να βοηθά νέους εθελοντές να εντάσσονται ανάλογα με το τι θέλουν να κάνουν)

1 Κλάδο Λύσεων (να λύνει τα προβλήματα όταν προκύπτουν και να προλαβαίνει προβλήματα)

Αυτοί οι κλάδοι έχουν τουλάχιστον 5 μέλη. Τα 5 αυτά βασικά μέλη ανήκουν σε 2 κλάδους, ούτως ώστε κάθε κλάδος να έχει 5 μέλη που εκπροσωπούν όλους τους άλλους κλάδους. Αυτό βέβαια απαιτεί 15 (min) άτομα για να καλύψουν όλες τις θέσεις. (Γίνεται και με 3 άτομα ανά κλάδο και αυτό απαιτεί 7 άτομα min).

Οι κλάδοι έχουν σκοπό να βοηθήσουν στην παραγωγή και καλλιέργεια ιδεών ούτος ώστε αυτές να γίνουν προτάσεις. Σε κάθε μία ιδέα που θέλουμε να αναπτύξουμε έχουμε από μια ομάδα τριών έως 9 ατόμων. Όποιος θέλει να συμμετέχει στην ΜΚΟ το μόνο που έχει να κάνει είναι να έχει 1 ιδέα και 2 ανθρώπους ακόμα που θα τον βοηθήσουν να την αναπτύξει.

Η επανάσταση του 10 - τι θέλουμε;

2010-05-03T19:38:00.001+03:00

αναδιάρθρωση του δικαστικού συστήματος για ταχείες τελεσίδικες αποφάσεις... και τι άλλο;

ανεξάρτητη εισαγγελία με την απεριόριστη δυνατότητα να διερευνά υποθέσεις πριν τις φέρει στη δικαιοσύνη... και τι άλλο;

δικαστικές αρμοδιότητες εισαγγελίας σε όλες τις ανεξάρτητες αρχές (συνήγορος πολίτη, αρχή ανταγωνισμού, ΕΣΡ, Τράπεζα της Ελλάδος....).... και τι άλλο;

Περισσότερες φυλακές, περισσότερους φυλακισμένους για οικονομικά εγκλήματα... και τι άλλο;

Την εκκλησία να υιοθετήσει πιο ασκητική ηθική, να στείλει στη φυλακή τους καταχραστές του πλούτου της... και τι άλλο;

Τα κόμματα να εκδημοκρατίσουν (τουλάχιστον τα 6-7 μεγαλύτερα κόμματα), να πετάξουν από πάνω τους τους κλέφτες, τους εκμεταλλευτές και τους ψεύτες, να ασχοληθούν με την ευτυχία μας... και τι άλλο;

Τράπεζες, κανάλια, ΠΑΕ, πολυεθνικές, offshore, εκκλησία... όλοι να φορολογούνται με τον ίδιο τρόπο.... Όλα τα φυσικά πρόσωπα να φορολογούνται με τον ίδιο κλιμακωτό τρόπο... Απόλυτη προτεραιότητα για μείωση (όταν καλυτερέψουν τα πράγματα) να έχει το ΦΠΑ καθώς είναι ο πιο άδικος φόρος.... και τι άλλο;

Η εκτελεστική εξουσία να υποχρεούται από τον νόμο να εκτελεί όλους τους ψηφισμένους νόμους.... και τι άλλο;

Οι αστυνόμοι, αγορανόμοι, υγειονομικάριοι, επιθεωρητές εργασίας και γενικά όλοι οι ελεγκτές του κράτους και των ιδιωτών όταν παρανομούν να έχουν αυστηρότερες ποινές, και ταχύτερη εκδίκαση.... και τι άλλο;

Η επανάσταση του 10 - ο φόβος και η δραχμή

2010-04-28T13:21:00.000+03:00

Ο φόβος είναι ένα από τα συναισθήματα που δεν έχω κατορθώσει ακόμα να κουλαντρίσω. Το εκλογικεύω, το 'φωτίζω', το αναλύω, βρίσκω τις πηγές του, αντιμετωπίζω τα παιδικά μου τραύματα.... αλλά δείχνει ανεξάντλητος.

Προς το παρών συμβιβάζομε στο να τον δουλεύω και να τον παρακολουθώ ούτος ώστε να μην ορίζει πια, την ζωή μου.

Ο φόβος είναι συναίσθημα κυρίως παράλογο. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το σκοτάδι ή τις αράχνες ή τις κατσαρίδες, αλλά τα φοβόμαστε. Ο ποιό εύκολος τρόπος τρόπος να νικήσει κανείς τον φόβο είναι η γνώση. Η φώτιση του σκοτεινού με την ανάπτυξη του εαυτού.

Και να πιάσω το θέμα της ημέρας... τυπώνουμε (και καλά) δραχμές. Υπάρχουν 2 τινά, είτε ετοιμαζόμαστε να αλλάξουμε νόμισμα είτε όχι.

Στην δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι απλά. Δεν αλλάζουμε νόμισμα...

Στην πρώτη περίπτωση, είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε νόμισμα. Αν όντος αλλάξουμε τι θα συμβεί; Θα εξυπηρετείτε το δημόσιο με δάνεια από την δική μας κεντρική τράπεζα, χαμηλότοκα και εύκολα. Θα μειωθεί το έλλειμμα και θα αποκτήσει μειωτικές τάσεις το χρέος. Παράλληλα θα αυξηθούν τα επιτόκια στα δάνεια του έχουν οι Έλληνες προς τις τράπεζες, θα αυξηθεί και ο πληθωρισμός (οι τιμές των προϊόντων θα ανεβαίνουν). Θα φτηνύνουν οι εξαγωγές μας, και θα ακριβύνουν οι εισαγωγές. Θα φτηνύνει ο τουρισμός και θα μειωθεί η ανεργία. Οκ, δεν είναι όλα ρόδινα... αλλά έχει σχέση με την καταστροφή;

Ούτε την δραχμή δεν πρέπει να φοβόμαστε ούτε το ευρώ! Το μόνο που μπορεί να μας πάει πίσω, ή να μην μας αφήσει να πάμε μπροστά, είναι η μη-ανάληψη ευθύνης! Και από τους κρατούντες και από το κεφάλαιο και από τους πολίτες!

Η επανάσταση του 10 - ηττοπάθεια

2010-04-12T18:18:00.002+03:00

Ο μαύρος ο χαμός πια!!!

1)Εμείς τους ψηφίζουμε, καλά να πάθουμε

2)Εεε και τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα

3)Σιγά μην αλλάξει κάτι

4)Τόσα χρόνια ότι αλλαγή είδαμε ήταν για το χειρότερο

5)Και που να δεις τι μας περιμένει...

6)Και πάλι καλά να λες, φαντάσου να (γίνει το Χ χειρότερο)

7)Πίστεψε με δεν θες να ξέρεις την αλήθεια!

8)Εγώ δεν ψηφίζω, δεν πετάω στα σκουπίδια την ψήφο μου

9)Καλύτερα να ψηφίσω τον ζονγκ παρά αυτούς

10)Μας έχουν κάνει αδιάφορους

11)Ελπίζω να....(γίνει κάτι καλό) αλλά που;

12)Και να το κάνω εγώ...(κάτι υπεύθυνο) οι άλλοι δεν θα το κάνουν!

13)Έτσι είναι, δυστυχώς

14)με το σταυρό στο χέρι δεν γίνεται τίποτα

15)Είμαστε για γέλια!

16)Εεεε και τι έγινε? (για μια μικρή πρόοδο)

17)Ότι και να κάνεις, το κακό έχει γίνει!

18)Άστε βρε παιδιά.... άστε

19)Ναι καλά, περιμένεις εσύ να (γίνει το Χ καλύτερο)
20)Τι περίμενες κακόμοιρε Έλληνα;

21)Στην Ελλάδα μόνο κάτι γριές που έχουν απλήρωτες κλήσεις μπαίνουν στην στενή
22)Θεωρώ ότι αν κάνεις το Χ, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα!

Έχει νόημα να συνεχίσω; Όλοι τα ακούμε αυτά, και εμένα με ενοχλεί!!!

Από πότε παρατήσαμε το δικαίωμα στο μέλλον; Από πότε παρατήσαμε το δικαίωμα στη ζωή;

Αν δεν σ' αρέσει κάτι άλλαξέ το!

Αν νομίζεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις αυτά που δεν θέλεις, τότε εκφράσου. Όσο τα καταπίνεις τόσο αρρωσταίνεις και εσύ και η κοινωνία σου.

Υπεύθυνη ομολογία, και όχι ανούσια γκρίνια:

1) Είμαι υπεύθυνος σημαίνει: Πληρώνω όλους τους φόρους μου, ΦΠΑ για όλες τις υπηρεσίες. Πληρώνω τα λάθη μου (πρόστιμα - κυρώσεις). Πληρώνω όλες τις ασφαλιστικές μου εισφορές (δεν πληρώνομαι και δεν πληρώνω 'μαύρα'). Πληρώνω τα χρέη μου.

2)Ομολογώ! Λέω αυτό που νιώθω εγώ! Δεν παπαγαλίζω τον γείτονα ή τον δημοσιογράφο. Βρίσκω τι ενοχλεί εμένα προσωπικά, και εκφράζω απερίφραστα ακριβώς αυτό! Ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο. Δεν ντρέπομαι που με ενοχλεί η κλεψιά του γείτονα, δεν ντρέπομαι που με ενοχλεί η αδιαφορία της αστυνομίας, το ομολογώ! Δεν 'καρφώνεις' τον πλησίον σου όταν αυτός κλέβει (με ή χωρίς συστολές) το κράτος ή τον πελάτη του! Προστατεύεις το παιδί σου από τα χρέη. Ομολογείς ότι σε ενοχλεί να συζείς με κλέφτες και απατεώνες.

3)Ανούσιο είναι να ξεκινάς με το έλλειμμα, μετά πας στα κλεμμένα των πολιτικών, μετά στην χλιδή της εκκλησίας για να κλείσεις με την εκμετάλλευση των τραπεζιτών. Αν θες να εκφραστείς διάλεξε θέμα, πες γιατί σε ενοχλεί, πες γιατί είναι λάθος, πες ότι θες να αλλάξει, και αν θες πες και τι προτείνεις. Άσε τους άλλους να συμμετέχουν στο θέμα που θέτεις. Ρώτα την άποψή τους, σεβάσου τις διαφορετικές απόψεις, ζήτα να το ξανασκεφτούν.

Τι κακό κάνουμε όταν είμαστε ηττημένοι; Τι κακό κάνουμε όταν έχουμε υιοθετήσει την ηττοπάθεια;

1) Αρρωσταίνουμε, από άγχος, από σφιγμένη κοιλιά, από κατάθλιψη.

2) Σπρώχνουμε και άλλους να αρρωστήσουν - όσοι μας θαυμάζουν, όσοι μας ακούν, όσοι δεν είναι συνειδητοί και υπεύθυνοι έχουν έναν ακόμα λόγο να τα παρατήσουν και να μην χαμογελούν.

3) Αρρωσταίνουμε την κοινωνία μας. Λέγοντας ξανά και ξανά , η Ελλάδα πεθαίνει, τρώει τη σάρκα της, σκοτώνει τα παιδιά της κτλ μειώνουμε της αντιστάσεις της κοινωνίας μας σε αυτά τα φαινόμενα. Παράδειγμα: λέω στον Τάκη, 'Τάκη επειδή είσαι χοντρομπαλάς θα πεθάνεις! θα αρρωστήσεις! θα είσαι δυστυχισμένος κτλ' 10 φορές την ημέρα... μετά από 1 χρόνο αν ο Τάκης δεν ακούει κάτι άλλο θα έχει τις ίδιες αντιστάσεις σε ένα κρύωμα; σε πονοκεφάλους; σε κατάθλιψη; Έτσι είναι και η κοινωνία μας!

Και ξανά: Υπευθυνότητα - Ομολογία - Προτάσεις!

Η επανάσταση του 10 - ατομική ευθύνη - συλλογική απόφαση

2010-04-05T13:05:00.000+03:00

Έλαβα 3 email με κεντρικό θέμα την ανάληψη ατομικής δράσης, και πιστεύω πως πρέπει να το δούμε αυτό.

Θέλω πραγματικά ο σημερινός επαναστάτης να είναι υπεύθυνος άνθρωπος, να πληρώνει όλους τους φόρους του, να στηρίζει με τον τρόπο του την οικογένειά του, να είναι καλός επαγγελματίας κτλ. Αυτός ο άνθρωπος έχει πραγματική δύναμη, εσωτερική δύναμη. Η μόνη ατομική δράση που θέλω να κάνω είναι να είμαι εγώ υπεύθυνος άνθρωπος. Αυτό για τα στάνταρ της Ελληνικής κοινωνίας είναι κάτι επαναστατικό, αλλά για τα δικά μου στάνταρ είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής για να γιορτάσω την αξία μου.

Όλα τα άλλα θελω να τα κάνω με παρέα! Όλα τα άλλα δεν αφορούν κατά κύριο λόγο μόνο εμένα. Δεν θέλω να γίνω κυβερνήτης, δεν θέλω να γίνω πολιτικός. Θέλω μαζί σας, μαζί με τους υπόλοιπους υπεύθυνους Έλληνες που κυνηγούν την ευτυχία να θέσω τους νέους όρους της κοινωνίας μου. Αν το κάνω από μόνος μου και το καταφέρω δεν θα διαφέρω απο τον αρχηγό επαναστάτη του παρελθόντος. Μπορεί και να δημιουργίσω δόγμα, ή θρησκία, ή κάποιον -ισμό... δεν θέλω! Αυτό που θέλω είναι να παρουν δρόμο οι αμετ-ανόητοι ανεύθυνοι και να αναλάβουν οι μετανοημένοι να μας οδηγήσουν στον δρόμο της ευτυχίας όλους μαζί, όλη την Ελλάδα (για αρχή).

Η ατομική μου ευθύνη σταματάει εδώ κάπου. Θέλω να μην σιωπίτε, θέλω να απαντήσετε σε αυτα που σας λέω τόσες μέρες τώρα. Διάλεξα προσωρινά αυτό το μέσο καθώς εδώ μπορεί οποιοσδήποτε να εκφραστεί ελεύθερα. Εγώ θέλω να με βρείτε (facebook - Lambros Stravelakis) και να τα δουλέψουμε όλοι μαζι παρέα αυτά τα θέματα, εδώ είναι μόνο η αρχή και συνοψίζω

1) οι υπεύθυνοι επαναστατουν!

2) πανω από όλα η ευτυχία, είναι το μόνο ανεκτίμιτο νόμισμα

3) εχω συγκεκριμένες απαιτίσεις από τους κυβερνόντες

4) δεν ελπίζω και δεν θυμώνω, απλά θέλω!

5) είμαι υπεύθυνος και είμαστε αποφασιστικοί

και 6) κάθε κατεργάρης είτε στον πάγκο του είτε στη φυλακή

Η επανάσταση του 10 - θυμός=ξυπνητήρι;

2010-04-05T13:04:00.002+03:00

Ένα από τα σχόλια που δέχομαι για τα άρθρα που διαβάζετε, είναι ότι δεν έχω ή τουλάχιστον δεν δείχνω θυμό.

Ο λόγος είναι ότι ο θυμός δεν είναι απαραίτητος, και σε κάποιες περιπτώσεις είναι περιττός.

Το ευκολότερο να εξηγηθεί είναι ότι ο θυμός μπορεί να είναι περιττός. Κάποιες φορές στο παρελθόν θυμίσου... θύμωσες, και για να μπορέσεις να δράσεις περίμενες να ξεθιμάνεις πρώτα. Γιατί το έκανες αυτό; Όλοι μας έχουμε εμπειρίες που θυμώσαμε και είπαμε ή κάναμε πράγματα που αργότερα μετανιώσαμε. Αυτό μας ωθεί να μην πράττουμε θυμωμένοι. Αυτός είναι και ο λόγος που ο θυμός κάποιες φορές είναι απευκταίος.

Το ότι ο θυμός δεν είναι απαραίτητος είναι μια έννοια λίγο πιο δύσκολη να υιοθετήσει κανείς. Ο λόγος που μας δυσκολεύει αυτή η έννοια, είναι επειδή ο θυμός είναι μέρος της πραγματικότητας μας τόσο πολύ, που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να λειτουργεί - και ακόμα περισσότερο να δρα - χωρίς θυμό.

Πιστεύουμε ότι ο θυμός είναι κινητήριος δύναμη, ότι ο θυμός θα μας ωθήσει να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας αδικούν.

Υπάρχουν δύο απαντήσεις σε αυτό.

Πρώτον, μέσα μας ξέρουμε ότι ο θυμός είναι φτινό συναίσθημα. Ξέρουμε ότι για να το ξυπνήσουμε δεν μας κοστίσει τίποτα, αλλά ξέρουμε και ότι όταν αναλλάβουμε την ευθύνη των θυμωμένων πράξεών μας θα πληρώσουμε πάρα πολλά. Με αδικούν, άρα θυμώνω (εύκολο και ανέξοδο) θυμώνω άρα βρίζω-χτυπάω-αδικώ (εύκολο και ανέξοδο αν δεν αναλάβεις την ευθύνη των πράξεων σου, και όταν την αναλάβεις - πανάκριβο). Στην πράξη ο εκπεφρασμένος θυμός μας ωθεί να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας, επειδή ύπουλα όταν πάει να ξυπνήσει, μας ψιθυρίζει, ότι είναι ανέξοδο να θυμώσεις, και όταν έρθει η ώρα να είσαι κύριος του εαυτού σου, πρέπει να πληρώσεις τα σπασμένα. Και αφού διάλεξες τον φτινό θυμό, εύκολα, μετά, διαλέγεις και την φτηνή ανευθυνότητα.

Δεύτερον, ο θυμός είναι αναποτελεσματικός. Πόσες φορές θύμωσες με τον γιο σου, τον υπάλληλό σου, τον πατέρα σου, τον πελάτη σου ή το αφεντικό σου; Όταν δεν έκανες κάτι για αυτό το μόνο που κατάφερες είναι να αισθανθείς μικρότερος, ασύμαντος, ηττημένος. Και όταν έδρασες; Κέρδισες κάτι; Όταν έδρασες με θυμό εννοώ! Έχασες την αγάπη ή τον σεβασμό του γιου και την επιρροή στον υπάλληλο. Έχασες τον πελάτη, έχασες την εύνοια του αφεντικού, και τα σπάσατε ακόμη μια φορά με τον πατέρα. Και επειδή δεν έτρεξες πίσω από τον πελάτη να τον ξανακερδίσεις, και δεν έκατσες κάτω με τον πατέρα ή το αφεντικό να τα βρήτε, έχασες και ένα ακόμη κομμάτι της υπευθυνότητάς σου. Δηλαδή ο θυμός όντος σε ξυπνάει να δραστηριοποιηθείς, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα να βγαίνεις εσύ χαμένος.

Άλλαξε ξυπνητήρι!!!!!

Η επανάσταση του 10 - εκκλησία

2010-03-27T22:24:00.001+02:00

Εκκαλώ σήμαινε προσκαλώ άτομα εκ (από) του συνόλου να σχηματίσουν ομάδα. Αποτέλεσμα αυτής της έκ-κλησης ο σχηματισμός σύναξης, συνέλευσης. Με τη λέξη Εκκλησία περιγράφεται τόσο η διαδικασία της συνέλευσης, όσο και το αποτέλεσμά της.

Αχχχχ, θα ασχοληθώ με επικαιρότητα; δεν μ' αρέσει αλλά θα το κάνω. Καιρό το σκεπτόμουν αυτό το κείμενο. Ο λόγος των ενδοιασμών μου είναι ο σεβασμός μου σε ανθρώπους που συνειδητά διαλέγουν να αγαπούν αλλήλους μέσα από τους κανόνες ενός υπεραιωνόβιου θεσμού.

Και για να μην παρεξηγούμε, πιστεύω πως με κάποιον τρόπο ο Χριστός είναι υιός Θεού, πιστεύω πως όλα όσα είπε ο ίδιος, είναι υπέροχα πράγματα, και πως οι παραδόσεις μας που έχουν σχέση με την εκκλησία έχουν ενδιαφέρον και συχνά είναι όμορφες (αυγά και αρνί το Πάσχα, η γιορτή του καθενός μας, το δέντρο τα Χριστούγεννα κτλ.).

Εκεί που ξεκινάει η ένστασή μου είναι λίγα χρόνια μετά τα χρόνια του Χριστού. Δημιουργήθηκαν καταστάσεις εκκοσμίκευσης των λεγομένων του Χριστού και της Εκ-κλησίας που είχε καλέσει ο Ίδιος. Δεν θα μπω στα ιστορικά γεγονότα, στο αίμα που χύθηκε στο όνομά Του και στην καταστροφή της γνώσης, αλλά θα μιλήσω μόνο για το τώρα.

Ο Χριστός με του 12 μαθητές του, αλλά και με τους υπόλοιπους που τον ακολουθούσαν όσο ήταν εν ζωή, δεν είχαν υπάρχοντα πέρα από τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση. Δεχόντουσαν λιγότερα από αυτό που θα λέγαμε σήμερα 'κατώτατο μισθό'. Με ένα χιτώνα, με ένα πιάτο φαΐ, χωρίς σπίτι, χωρίς περιουσία και γενικά ζούσαν ασκητικά.

Τώρα πως ζουν όσοι μιλούν εκ μέρους Του; όσοι διδάσκουν τον Λόγο Του; Όταν διδάσκουν μιλούν σε γλώσσα που δεν τους καταλαβαίνει ο κόσμος, φορούν χρυσά και χρυσοκέντητα. Διαβάζουν μέσα από βιβλία χρυσά ή ασημένια, απεικονίζουν ανθρώπους που έζησαν ασκητικά (και τους Αγίασαν αργότερα) με χρυσάφι στο φωτοστέφανο και ασήμι στην εικόνα. Μαζεύουν την εκκλησία Του μέσα σε πολυτελή κτήρια στα οποία πηγαίνουν με σοφέρ και αυτοκινητάρες. Ζουν σε επαύλεις που χτίζουν από ελαφρώς νόμιμα έως και παράνομα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μαζεύουν πλούτη (μέχρι 1.οοο.οοο.οοο.οοο€) για τα γηρατειά τους. Πληρώνονται από χριστιανούς και αλλόθρησκους με τουλάχιστον διπλούς μισθούς από τους συνανθρώπους τους, παίρνουν δωράκια όταν τελούν 'μυστήρια' και άλλες τελετές. Έχουν βάλει το χέρι ως τον αγκώνα μέσα στο μέλι και νομίζουν ότι δεν θα το βγάλουν.

Και όντος, υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, ανθρώπων που μοιράζουν την αγάπη του Χριστού ολούθε, και ζουν απλά και ασκανδάλιστα... ένα 5% να πούμε; πολύ το λέω γιατί συμπεριλαμβάνω και τους μοναχούς, και τους παρατρεχάμενους της περιουσίας της εκκλησίας.

Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πως μια ομάδα ανθρώπων ζει έτσι. (Ρασοφόροι κάθε είδους, υπάλληλοι ναών και ιεραρχίας, μοναχοί και μοναχές, και παρατρεχάμενοι κάθε είδους.) Γιατί δεν χρησιμοποιούν συγκοινωνίες; γιατί δεν ζουν σε μικρά διαμερίσματα; γιατί δεν παίρνουν τον βασικό μισθό; γιατί χρειάζονται σοφέρ και λιμουζίνα; γιατί χρειάζονται χρυσό σταυρό με ρουμπίνια; γιατί η στολή τους πρέπει να κοστίζει όσο το ετήσιο σουπερμάρκετ μιας οικογένειας; ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΕΣΤΕ;;;

Και να τι προτείνω εγώ. Όλοι τους στον βασικό μισθό. 700 αρχικό και 10% στους παντρεμένους, 10% κάθε δεκαετία κτλ, ότι ισχύει για τον βασικό! Κανένας νέος λουξ ναός, τέρμα οι τοιχογραφίες στο στυλ των Βερσαλλιών, τέρμα στα χρυσάφια και τα ασήμια. Αν είναι να ξαναέρθει ο Χριστός στην Γη, να βρει την Εκκλησία Του όπως την άφησε. Χωρίς κτήματα και λίμνες, χωρίς πολυκατοικίες, θέατρα, εμπορικά κέντρα, μετοχές, τράπεζες και με το χέρι έξω από το μέλι.

Υ.Γ. Όλα αυτά τα γράφω σαν ένα παράδειγμα ανάληψης ευθύνης. Όταν διδάσκεις κάτι πρέπει να το ακολουθείς και να το ακολουθείς 10 φορές πιο πιστά από αυτό που ζητάς οι άλλοι να κάνουν. Όπως οι άνθρωποι αυτοί διδάσκουν αγάπη και πνευματικό πλούτο αντί για υλικό, έτσι θέλω να ζουν. Αλλά αυτό έχει να κάνει και με άλλα θέματα, οι δικαστές δεν πρέπει να ζουν 10 φορές πιο δίκαια; Οι αστυνόμοι δεν πρέπει να είναι 10 φορές πιο νόμιμοι; Οι διαιτολόγοι με υγιεινή διατροφή, οι πνευμονολόγοι χωρίς τσιγάρο, οι καθηγητές μορφωμένοι, οι πολιτικοί.... καλά άστο αυτό. Τους πολιτικούς να τους πιάσουμε σε άλλο κείμενο καλύτερα.

Η επανάσταση του 10 - 'ελπίδα' vs. 'θέλω'

2010-03-23T13:23:00.002+02:00

Η ελπίδα κάποιες μέρες σε βοηθά να έχεις καλή διάθεση χωρίς να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου, και άλλες μέρες σε βοηθά απλά να μην κάνεις κάτι.
Θα με λιντσάρετε επειδή λέω πως η ελπίδα είναι άχρηστο πράγμα;

Και όμως είναι. Eίναι ίσως το αποτελεσματικότερο κατευναστικό μιας κοινωνίας. “Ελπίζω να βρεθεί το άλλο μου μισό”, και μέχρι τότε κάνω ότι μ*λ*κια μου κατέβει, “ελπίζω να πεθάνει η πλούσια θεία ή να κερδίσω το λόττο” και συνεχίζω να μην έχω δικές μου κατευθύνσεις στην επαγγελματική μου ζωή. Η ελπίδα είναι η φόνισσα της ζωής, η σφραγίδα του τάφου της ευτυχίας και το τέλος κάθε αρχής.

Πότε είσαι εσύ πιο δραστήριος; όταν ελπίζεις ότι θα πετύχεις, ή όταν δεν σε αφορά η ελπίδα; Η ελπίδα φρενάρει την πράξη.

Θυμάσαι πόσο σε σπρώχνει στην πράξη όταν θέλεις κάτι πραγματικά; Όταν έχεις σκεφτεί όλες τις επιπτώσεις της επιτυχίας και έχεις καταλάβει ότι αυτό θέλεις στη ζωή σου;

Τώρα σκέψου τι ωραία θα ήταν να ήταν αλήθεια το αποτέλεσμα αυτό, αχ τι ωραία! Το νιώθεις μέσα σου ότι έρχεται το μέλλον σου! Επιτέλους θα νιώσεις όμορφα, έτσι όπως ονειρεύτηκες από μικρός.... πόσο σε σπρώχνει σε πράξεις αυτό; πόσο σε ωθεί να πραγματώσεις; Αλήθεια όμως, πόσο σε ωθεί σε πράξη; Το να ελπίζεις είναι αδελφάκι της παραίτησης!

Η απάντηση σε μια κοινωνία που ελπίζει, είναι μια κοινωνία που θέλει!

Και δεν το αφήνω εδώ, θέλω και οι πιο 'ελπιδοκεντρικοί' ανάμεσά μας να πειστούν ότι όταν θέλουν, τείνουν στο να μπορούν, και όταν ελπίζουν, τείνουν προς την παραίτηση.

Ποιά είναι η πιο δραματική έκφραση που ξέρεις και έχει μέσα την λέξη ελπίδα; ... «Η ελπίδα πέθανε!»

Δύο πράγματα έχω να πω πάνω σε αυτό, πρώτον, η ελπίδα πεθαίνει όταν απελπίζομαι... τι παράξενο έχει αυτό; το βλέπεις; είναι ένας κύκλος που δεν έχει μέσα εσένα. Έχεις ένα όνειρο, ελπίζεις να γίνει πραγματικότητα, μπορεί να γίνει μπορεί και όχι, αλλά η ελπίδα δεν έχει σχέση με την υλοποίηση. Και δεύτερον ... η ελπίδα πέθανε; να πάμε να χειροκροτήσουμε στην κηδεία, γιατί στα 40 θα έχουμε κάνει τόσα όσα δεν φανταζόμαστε!

Και οκ, μου λες, άσε την ελπίδα στην άκρη, τι να βάλω στη μέση;

Στην μέση βάζεις τον εαυτό σου, τα θέλω σου. Εσύ τραβάς κουπί, εσύ κρατάς τη ρότα, εσύ θα φτάσεις στον προορισμό σου. Εσύ είσαι στο κέντρο των επιθυμιών σου, εσύ είσαι στο κέντρο του κόσμου (σου). Αν θες βοήθεια, ζήτα την, αλλά να ξέρεις ότι εσύ κρατάς την ρώτα και εσύ τραβάς κουπί. Οι φίλοι μπορούν να σου στεγνώνουν τον ιδρώτα από το μέτωπο, να σου πουν καμιά καλή κουβέντα, να σου κάνουν παρέα, δηλαδή να σου κάνουν το ταξίδι πιο άνετο - δεν θα σε βοηθήσουν να φτάσεις στον προορισμό. Οι γονείς να σου δώσουν το αρχικό σπρώξιμο, να ξεκολλήσεις από την παραλία, καμιά φορά θα σε σπρώξουν προς λάθος κατεύθυνση, αλλά η δουλειά τους είναι να σε ξεκολλήσουν από την παραλία, όχι να σου δώσουν τον προορισμό σου. Το κουπί και η ρώτα δική σου, η πράξεις που θα σε οδηγήσουν στον προορισμό της ζωής σου είναι δικά σου. Όταν τα έχεις αναλάβει, τότε η ελπίδα γίνεται ασήμαντη και ο προορισμός σου σημαντικός.

Υ.Γ. Εδώ πρέπει να πούμε 2 λόγια για τον φόβο της επιτυχίας και τον φόβο της αποτυχίας… άλλη φορά J

Η επανάσταση του 10 - το τέλος της σύγκρουσης > η αρχή της ευτυχίας

2010-03-19T19:01:00.001+02:00

Επιτέλους! μια επανάσταση χωρίς σύγκρουση! Όχι επειδή η σύγκρουση είναι κακό πράγμα, αλλά επειδή δεν την χρειαζόμαστε και δεν την θέλουμε.

Αλλά για να το πιάσουμε από την αρχή. Τι λέμε επανάσταση και τι λέμε σύγκρουση. Επανάσταση είναι η απότομη αλλαγή που προέρχεται από αυτούς που πριν γίνει η αλλαγή δεν έπαιρναν τις αποφάσεις. Αν δεν έχει αλλαγή τότε είναι μια αποτυχημένη επανάσταση, αν δεν είναι απότομη (σχετικός ο όρος βέβαια) τότε είναι μία 'σταδιακή αλλαγή' (το οποίο δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ) και αν δεν γίνει από αυτούς που δεν έπαιρναν αποφάσεις και γίνει από τους ισχυρούς τότε δεν είναι επανάσταση, είναι ίσως ριζοσπαστισμός. Ιδανικά, η επανάσταση οδηγεί μια κοινωνία από το Άλφα σημείο στο Βήτα.

Μια επανάσταση που ξέρει μόνο τι θέλει να καταργήσει από το σημείο Άλφα είναι μια τυφλή επανάσταση, ενώ μια επανάσταση που ξέρει ποιό είναι το σημείο Βήτα είναι μια συνειδητή επανάσταση. Εμείς είμαστε σε σημείο που μπορούμε να ξέρουμε και τι θέλουμε να καταργήσουμε, και τι θέλουμε να εγκαταστήσουμε. Μένει η εργασία να βρούμε τα σημεία που θα συμφωνούμε - τα ελάχιστα κοινά σημεία μας. Και όταν τελειώσουμε με αυτό, τότε και μόνο τότε να δούμε με ποιον τρόπο θα το κατορθώσουμε.

Μια κοινωνία που ξέρει που θέλει να πάει και ξέρει πια κομμάτια της δεν την ικανοποιούν πια δεν έχει με ποιον να συγκρουστεί. Δεν έχει και ανάγκη να συγκρουστεί επειδή η γνώση δεν φέρνει φόβο. Η γνώση και η επίγνωση φέρνει μόνο αποφασιστικότητα.

Εμείς έχουμε την τύχη να ζούμε σε μια χώρα που η δημο-κρατία είναι το απόλυτο καθεστώς. Ίσως να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει αλλά έτσι είναι. Για παράδειγμα, όταν οι δημοκρατικά εκλεγμένοι κυβερνήτες αποφάσισαν να έχουν προσωπικό όφελος πέραν του νόμιμου, έκαναν πολλές κινήσεις για να γίνει κάτι τέτοιο κοινωνικά αποδεκτό. Από τη αρχή της μεταπολίτευσης μέχρι και τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας σιγά σιγά επέτρεψαν σε όλους μας να παρανομούμε όλο και περισσότερο με σκοπό να μην ρίχνουμε κυβερνήσεις επειδή 'βάζουν το χέρι στο μέλι'. Πάντα έτσι… όταν ήθελαν κάτι οι κρατούντες, πρώτα μας έπειθαν ότι το θέλουμε και εμείς και μετά το έκαναν πράξη. Αυτό βέβαια μας έκανε να ακλουθούμε τις εξελίξεις, κάτι που μας ήρθε φυσικά καθώς παλιότερα ακολουθούσαμε είτε δόγματα (Ορθοδοξία, κουμμουνισμός, μεγάλη ιδέα πατρίδος κτλ.) είτε ηγέτες (Γ. & Α. Παπανδρέου, Κ.Καραμανλή, Χ.Τρικούπη, κτλ.). Τώρα όλοι ξέρουμε ότι δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε ένα ηγέτη ή μια περίπλοκη ιδέα... και μας έχει κουράσει να ακολουθούμε τις εξελίξεις.

Τώρα είμαστε έτοιμοι για μια μεγάλη αλλαγή, αλλά συχνά δεν ξέρουμε την κατεύθυνση που θα υιοθετήσουμε. Και αφού οι παλιές μας κατευθύνσεις δεν μας καλύπτουν πια, ήρθε η ώρα να δούμε τι θέλουμε από την κοινωνία μας, από την ζωή μας.

Εγώ ξέρω τι θέλω. Θέλω ευτυχία και χαρά. Όλα τα άλλα μου περισσεύουν.΄

Ο πρώτος λόγος που δεν χρειάζεται σύγκρουση για αυτή την επανάσταση είναι το ζητούμενο. Δεν κολλάει η ευτυχία με την σύγκρουση!

Αν ακόμα 3 εκατομμύρια Έλληνες θέλουν ευτυχία πάνω και πέρα από όλα τότε θα πετύχει η επανάσταση. Μεγάλο το αν... και ο μόνος λόγος να μικραίνει το νούμερο είναι αν απαντάμε για άλλους... ''εγώ θέλω, οι άλλοι δεν θέλουν''. Όλοι θέλουμε πάνω και πέρα από όλα ευτυχία. Αν είμαστε ευτυχισμένοι ούτε ένας κλονισμός υγείας δεν μας πτοεί! Επειδή είμαστε Έλληνες, και μπροστά στο δικό μας θέλω δεν βάζουμε τίποτα άλλο πια. Τι είναι το χρήμα μπροστά στην ευτυχία; ρωτήστε οποιονδήποτε πλούσιο ή ανερχόμενο οικονομικά Ελληναρά, ''θυσιάζεις τα πλούτη σου για να είσαι μια ζωή ευτυχισμένος;'' Τι είναι η υγεία μπροστά στην ευτυχία; ρωτήστε τον υγιέστερο άνθρωπο ''αν ήταν να είσαι ευτυχισμένος για πάντα, θα δεχόσουν να ζεις πανευτυχείς με μια αρρώστια; θα έδινες το δεξί σου χέρι; τι προτιμάς, μια ζωή υγιείς αλλά μακριά από την ευτυχία, ή μια ζωή ασθενής και ευτυχισμένος;'' . Εγώ στην δουλειά μου βλέπω συχνά ανθρώπους με σοβαρά και μόνιμα προβλήματα (καρδιά, πίεση, διαβήτη, σκλήρυνση κατά πλάκας) και όσοι είναι ευτυχισμένοι δεν θα έδιναν πίσω την ευτυχία τους να έχουν την υγεία τους. Συχνά μάλιστα, η ασθένειά τους είναι αυτή που τους θύμισε ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ευτυχία!

Αντί για την σύγκρουση εγώ προτείνω την διαπραγμάτευση. Αν για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζονται απειλές να μία: αν δεν αλλάξουν τα πράγματα δεν θα είμαστε όλοι ευτυχισμένοι!

Γλυκανάλατο;

ΟΧΙ

ΟΧΙ !

ΟΧΙ !!!

Αν δεν τα αλλάξουν αυτοί που μας υπηρετούν τώρα, θα τους αλλάξουμε εμείς. Δημοσκοπήσεις, εκλογές, συλλογικές διαπραγματεύσεις ... αν όλα γίνουν από τους υπεύθυνους ή από τους νεο-υπεύθυνους τότε ποιός θα μας πει όχι; Στην χειρότερη περίπτωση να ακούσουμε ένα 'ναι μεν αλλά...'. Και αυτό καλό είναι, σιγά σιγά οι νεο-υπεύθυνοι θα είναι αυτοί που θα ορίζουν την ατζέντα της συζήτησης, και μέχρι να γυρίσεις να κοιτάξεις... θα ορίζουν και το αποτέλεσμα κάθε διαπραγμάτευσης! Καιρός να καταλάβουν οι μη-υπεύθυνοι ότι τους συμφέρει να είμαστε ευτυχισμένοι. Βέβαια όταν μας δουν ευτυχισμένους θα καταλάβουν και εκείνοι τι πραγματικά θέλουν, θα αναλάβουν την ευθύνη τους και θα ευτυχίσουν μαζί μας.

Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά ακούγονται υπερβολικά ή ουτοπικά, αλλά δεν είμαστε μακριά από την πραγμάτωση των ονείρων μας. Τι νομίζετε ότι χρειάστηκε για να γίνουμε μια κοινωνία επικεντρωμένη στο χρήμα; όλο και περισσότεροι άνθρωποι το υπηρέτησαν, όλο και περισσότεροι μέτρησαν την αξία τους σε ευρώ ή δραχμές. Εφόσον μπήκαμε στην εποχή της ειλικρίνειας, ας παραδεχτούμε ότι η ευτυχία είναι πραγματικά το μόνο νόμισμα που και θέλουμε να το μαζέψουμε, και δεν θα το χαραμίζαμε για τίποτα. Λεφτά όλοι χαραμίζουμε, άλλοι για να χαρούν , άλλοι για να διασκεδάσουν, άλλοι για να αγοράσουν την αξία τους... την ευτυχία όμως την μαζεύουμε προσεχτικά, με αγάπη για τον εαυτό μας, και δεν την σπαταλάμε ούτε για αστείο.

Ας κάνουμε λοιπόν μια υπόθεση: αυτή τη στιγμή το 5% των Ελλήνων είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Έτσι επειδή έτυχε, χωρίς να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να υπάρχει υποστηριχτικό πλαίσιο από την κοινωνία μας. Αν θεωρήσουμε ότι το 10% των Ελλήνων είναι υπεύθυνοι, και αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους, έτσι απλά σχεδόν μπορούμε να διπλασιάσουμε ή να τριπλασιάσουμε την ευτυχία στην Ελλάδα. Επειδή οι υπεύθυνοι ακολουθούν το πραγματικό τους όνειρο, να είναι ευτυχισμένοι. Καταφέρνοντας κάτι τέτοιο, πόσοι νομίζετε θα την ψυλλιαστούν με την μία; πόσοι θα καταλάβουν ότι η ευτυχία είναι το παν; πόσοι νομίζετε θα θελήσουν να κυνηγήσουν ευτυχία αντί τα παράνομα κέρδη; (ειδικά και σε μία περίοδο που δεν υπάρχουν εύκολα κέρδη) άλλοι τόσοι; και ακόμα περισσότεροι θα μας κοιτούν με θαυμασμό, ίσως και με ζήλεια. Από 5% σημερινούς ευτυχισμένους σε 15% σχεδόν ευτυχισμένους χωρίς χρονοκαθυστέρηση, και 30% μέσα σε 1 χρόνο(;)... έτσι αλλάζουν τα πράγματα, την αλλαγή την πλήρωνες με αίμα επειδή ο στόχος ήταν η πτώση της εξουσίας. Τώρα την αλλαγή θα την ‘πληρώσουμε’ με πολλαπλασιαστές χαμόγελων!

Ακόμα σας ακούγονται ουτοπικά; Πήγαινε τώρα στον καθρέπτη, και δες τον εαυτό σου. Σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένος; Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος; Αγκάλιασε την γυναίκα σου και φερ’ την μπροστά στον καθρέπτη και ρώτα την, πάρε την μητέρα σου, μπροστά στον καθρέπτη δώσε ένα φιλί στο μάγουλο και ρώτα τη, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ;;;;

Αφού όλοι το θέλουμε, όλοι θα το έχουμε, μην ντρέπεσαι, χαμογέλα στο λεωφορείο, ο καιρός της μαζικής υστερίας τελειώνει. Ο καιρός της μαζικής ευτυχίας έρχεται!

Η επανάσταση του 10 - το χρήμα

2010-03-17T18:20:00.001+02:00

Είπα και 'γώ, τι ξέχασα τι ξέχασα... το χρήμα!

Λες και δεν ξέρω ότι χρωστάω της Μιχαλούς, λες και δεν σπούδασα οικονομικά...

Κατ αρχήν να παραδεχτώ ότι τα είχα ξεχάσει όλα τα παρακάτω, και μου τα θύμισε το παρακάτω βιντεάκι, 30' που αξίζουν τον κόπο.

Για αυτούς που 'θα το δουν αργότερα' να κάνω μία σούμα... Τα κράτη τυπώνουν κάποια χρήματα, οι τράπεζες τυπώνουν περίπου τα 100πλάσια χρήματα, σε ειδικές περιπτώσεις οι τράπεζες απλά τυπώνουν χωρίς ανώτατο όριο. Εε και; Ο τόκος είναι το θέμα. Κάθε φορά που η τράπεζα τυπώνει 100 ευρώ και ζητάει 110 αφαιρεί η τράπεζα από την πραγματική αγορά 10 ευρώ.

Στην περίπτωσή μας τι γίνεται τώρα. Εμείς σαν κράτος χρωστάμε 125% του ετήσιου παραγόμενου πλούτου. Όχι το 125% των εσόδων του κράτους, το 125% από όλες τις εργασίες όλων των Ελλήνων και των ελληνικών επιχειρήσεων. Δανειζόμενοι με 6% τόκο ενώ τον Γενάρη χρωστάμε 125%, το Δεκέμβρη χρωστάμε 133% χωρίς να κάνουμε κανένα έξοδο από λεφτά που δεν έχουμε, το 2011 από 133% πάει 141%. Και όλα αυτά με έσοδα=έξοδα.

Και εδώ έρχεται το κερασάκι στην τούρτα! Οι τράπεζες μπορούν χωρίς δικαιολογία να αυξήσουν το 6% και να το πάνε 10, ή 12%. Αυτό είναι που συνέβη τώρα! Και μάλιστα μας είπαν το εξής εξωφρενικό: «Επειδή στο μέλλον μπορεί να μην θέλουμε να σας δανείσουμε λεφτά, εσείς δεν μπορείτε με σιγουριά να μας πείτε ότι θα μας ξεπληρώσετε, άρα κινδυνεύουμε να μην πάρουμε τα λεφτά μας αν σας δανείσουμε, άρα μεγαλύτερα επιτόκια» και μιας και μας βάλαν στην γωνία... «Αν πάτε να δανειστείτε από άλλες τράπεζες, όπως Κίνα-ΗΠΑ-ΔΝΤ, θα τα ανεβάσω ακόμα περισσότερο και θα πιέσω και την κυβέρνησή μου (Γερμανία) να μην σας 'χαρίσει κάστανα'».

Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Τι κάνουν οι ‘μπαταχτσήδες’ της Ευρώπης που πληρώνουν όλα τους τα χρέη όσο και να είναι το επιτόκιο; Εμείς πληρώνουμε τους υψηλότερους φόρους στο (εκτός Σκανδιναβίας) Ευρώ, τις υψηλότερες εισφορές στα ταμεία στο Ευρώ, και έχουμε από τους χαμηλότερους φόρους για το κεφάλαιο στο Ευρώ. Ααα ναι! μην ξεχάσω, για τις τράπεζες, έχουμε το 1/2 του φόρου που αναλογεί σε οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση αντίστοιχου μεγέθους (το μισό του ήδη χαμηλού φόρου). Ααα και να μην ξεχάσω! (όλο ξεχνάω σήμερα) και συνεχίζουν οι τράπεζες να έχουν τεράστια κέρδη άσχετα από την κρίση, να δίνουν στα στελέχη τους μπόνους που ξεπερνούν το 100% του ετήσιου μισθού τους. Αααα ναι μην ξεχάσω (το παράκανα;) και συνεχίζουν να κάνουν όλες τις παράνομες χρεώσεις, άσχετα με το αν έχουν τελεσιδικίσει καταδικαστικές αποφάσεις μετά από πολλά χρόνια στα δικαστήρια. ΑΑαααααα και να μην ξεχάσω (το αλσχάιμερ θερίζει τους 30άριδες) οι τράπεζες δημιούργησαν την κρίση δανείζοντας επιθετικά ακόμα και σε αυτούς που και δεν ήθελαν να δανειστούν ή/και δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν, μετά σταμάτησαν να δανείζουν στραγγίζοντας την αγορά, με το οποίο εκβίασε το κράτος και τους έδωσε 8.000.000.000ευρώ ρευστό και 28.000.000.000ευρώ σε εγγυημένα άτοκα δάνεια.

Και ποια είναι η λύση; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά... Μία λυση είναι η κρατικοπίηση ή να μετατραπούν σε μη-κερδοσκοπικά ιδρύματα -σχεδόν ανεφάρμοστο. Άλλη μια καλή λύση είναι η διατίμηση. Το επιτόκιο να είναι συνάρτηση του καταθετικού επιτοκίου, του επιτοκίου που ορίζει η κεντρική τράπεζα, των διαγραμμένων χρεών, της εγγύησης που προσφέρει ο δανειζόμενος και ενός μικρού περιθωρίου (με ταβάνι) που θα καλύπτει το κέρδος και τα λειτουργικά έξοδα. Αυτή η λύση είναι εφαρμόσιμη, αν με την κρατική εγγύηση 1-2 τράπεζες (πιθανότατα ελεγχόμενες κρατικά όπως η Αγροτική) υιοθετήσουν το μοντέλο αυτό.

Η επανάσταση του 10 - H λίστα

2010-03-16T17:50:00.000+02:00

Ξεκινώ από τα κόμματα τα οποία είναι οι κύριοι αρμόδιοι να πραγματώσουν την αλλαγή που ζητά η επανάσταση.

Εγώ θέλω το κκε να εκδημοκρατιστεί και να γίνει ένα με εμένα. Να προσκαλεί την αμφισβήτηση, να αγαπά τους εχθρούς του, να αποκτήσει επιχειρήματα που δεν βασίζονται στην σιωπή της διανόησης. Εγώ θέλω τον συνασπισμό/σύριζα να αναλάβει την ευθύνη της κοινής πορείας. Μέχρι τώρα ανέλαβε το ρόλο του μεγάλου κουβά των απόψεων. Τώρα πρέπει να αποφασίσει τι είναι αυτό που υποστηρίζει κάποιος όταν ψηφίσει συνασπισμό/σύριζα πέρα από την υπέροχη ιδέα της συνύπαρξης διαφορετικών ιδεών. Θέλω από το πασοκ να σκύψει το κεφάλι με ντροπή, μετριοπάθεια, και υποταγή. Θέλω να γίνει υπηρέτης μου, να στρώσει τον καλοθρεμμένο γλουτό του κάτω και να μην σηκωθεί πριν του χαμογελάσω. Θέλω να κάψει στη πυρά όλους όσους δεν σκύψουν κεφάλι. Να εξορίσει τους ανεύθυνους και να μπουντρουμιάσει σε σκληρή εργασία/κάτεργα τους υπεύθυνους. Θέλω από τη νδ να κάνει όλα τα παραπάνω με ντροπή, ντροπή, ντροπή, ντροπή. Φτάνει πια αυτή η αλαζονεία, καλά δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είμαι ηλίθιος; Θέλω από το λαοσ να συνεχίσει να λέει όλα όσα λέει και με βρίσκουν αντίθετο αλλά με ευγένεια.

Θέλω από την ιεραρχία της ορθοδοξίας να ζεί ασκητικά. Με μάξιμουμ ένα corsa για όσους το έχουν ανάγκη το αυτοκίνητο, και συγκοινωνίες για όσους είναι πραγματικά ταπεινοί. Να μιμηθούν το παράδειγμα του Θεανθρώπου. Όλα τα χρυσοποίκιλτα όλα τα ακίνητα, όλα τα κτήματα, κτίρια, και όλες τις καβάτζες της ορθοδοξίας, όλα αυτά και άλλα τόσα να τα προωθήσουν με διαφανή τρόπο με Χριστιανικό τρόπο μακριά τους. Θα κριθούν από το αποτέλεσμα. Όλα αυτά θέλω να ξεκινήσουν το 10 και να τελειώσουν γρήγορα. Θέλω να μην ντρέπομαι που κάνω τον σταυρό μου. Θέλω να μην νιώθω την ανάγκη να φτύνω γέροντες μόνο και μόνο επειδή το 90% των ορθόδοξων ρασοφόρων είτε παθητικά είτε ενεργητικά είναι βρόμικοι. Καμία συγχώρεση πριν την πλήρη και έμπρακτη μεταμέλεια. Αν θέλουν να μιλούν περί ηθικής, να ακολουθήσουν πρώτοι το παράδειγμα του μεγαλύτερου Χριστιανού, του Χριστού.

Θέλω από την αστυνομία και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους να δεχτούν 10πλάσιες ποινές για όλα τα αδικήματα/παραβάσεις. Όλοι οι υπάλληλοι που μπορούν να με ελέγχουν να πληρώνουν 10 φορές επάνω το πρόστιμο ή τη φυλακή για το παρκάρισμα, για την κλοπή, για το φόνο. Αν ξαναδώ περιπολικό να κάνει απαγορευμένη αναστροφή χωρίς φάρο και σειρήνα να του πάρω το δίπλωμα αφού πληρώσει 10πλάσιο πρόστιμο.

Θέλω όλες οι επιχειρήσεις να φορολογούνται το ίδιο. Τράπεζες, κανάλια, ΠΑΕ, πολυεθνικές, offshore, εκκλησία(μέχρι να πετάξει από πάνω τον πλούτο). Θέλω όταν πληρώνω όλους τους φόρους μου να μην πληρώσω πρόστιμα για ορθογραφικά και μουτζούρες. Θέλω να φορολογηθεί τώρα και ο πλούτος που δεν φορολογήθηκε όποτε και αν συσορρεύθικε. Θέλω να δημευτούν όλες οι παράνομες περιουσίες, και να μπούν στην φυλακή όλοι όσοι ζημίωσαν το ταμείο του κράτους με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε λόγο.

Όλα αυτά θέλω να τα δουλέψουμε μαζί χωρίς ανοχή και με υπευθυνότητα. Και η λίστα των απαιτήσεων της επανάστασής μας να είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, ευτυχία, χαρά, άνεση, ευκολία και ομορφιά!

Η επανάσταση του 10 - Υπευθυνότητα

2010-03-16T17:34:00.000+02:00

Γιατί θεωρείς ότι στο δρόμο βγαίνουν οι ανεύθυνοι και όχι οι υπεύθυνοι; Γιατί να βγαίνουν αυτοί που δεν θα απολυθούν ποτέ, αυτοί που σπάνε και ρημάζουν χωρίς λόγο, αυτοί που λένε σε όλα όχι, αυτοί που δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη για την πραγματικότητα;

Βγαίνουν αυτοί που δεν θα απολυθούν ποτέ επειδή δεν φοβούνται τίποτα. Έχουν φτιάξει μια ζωή που είτε δουλεύουν στο γραφείο είτε όχι δεν αλλάζει κάτι στη ζωή τους. Και αν ξεσηκωθούν οι υπεύθυνοι τότε θα απαιτήσουν να αλλάξει ο τρόπος τιμωρίας της τεμπελιάς και της ανευθυνότητας. Δεν θα απολυθούν ποτέ οι δημόσιοι υπάλληλοι (έχει μια ιστορία αυτό, αλλά δεν με αφορά πια), δεν θα απολυθούν ποτέ οι αργότες των επιδοτήσεων (αυτό κι αν έχει ιστορία, που αν εξαιρέσεις ότι με οργίζει, δεν με αφορά πια), δεν θα απολυθούν ποτέ τα 'ανίψια' του νεποτισμού, ο γιόκας του κουμπάρου, η νονά της μπέμπας, η ξαδέλφη του τραπεζικού μου, ο μπαμπάκας του τελωνειακού μου και η κουνίστρω του αφεντικού. Αναποτελεσματικοί, ανεπαρκείς, ανάξιοι, να απολυθούν όλοι ! Όλοι όσοι δουλεύουν με σκεπτικό ότι δεν θα απολυθούν, να απολυθούν όλοι. Άμεσο αποτέλεσμα; ανταγωνιστικότητα. Σε βάθος χρόνου, η ανταποδοτικότητα στην εργασία θα ανεβάσει το αίσθημα επίτευξης σε όλους, με αποτέλεσμα περισσότερη ευτυχία.

Βγαίνουν αυτοί που ρημάζουν χωρίς λόγο επειδή έχουν θυμό χωρίς να ΞΈΡΟΥΝ τον λόγο. Δεν υπάρχει θυμός και οργή χωρίς λόγο. Είναι στο δικό μας χέρι να βγούμαι έξω και όταν αναίτια πηγαίνουν να σπάσουν κάτι, να τους εξηγήσουμε τον λόγο.(Υπάρχουν λόγοι για την βία απέναντι σε άψυχα πράγματα, απλά δεν τους έχουμε ψάξει ποτέ). Αποτέλεσμα; η επανάσταση θα πετύχει.

Βγαίνουν στον δρόμο αυτοί που λένε σε όλα όχι επειδή ξέρουν βαθία μέσα τους ότι πρέπει να βγουν, αλλά η κρίση τους είναι χρόνια τώρα σε λείθαργο. Ξέχασαν ότι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, και όχι απλά να μην έχουν λιγότερα από άλλους. Ξέχασαν ότι ο κομμουνισμός όταν κατευθύνεται από απολυταρχικά καθεστώτα είναι δώρο άδωρο. Ξέχασαν τέλος ότι ο σκοπός τους είναι να νικήσουν, να αλλάξουν τα πράγματα, όχι απλά να διαμαρτύρονται. Αποτέλεσμα; οι κατσαρίδες του νου μας στο σκοτάδι, τα λουλούδια στο φως!

Βγαίνουν αυτοί που δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη για την πραγματικότητα και χαλάνε την μόστρα της επανάστασης. Αν δεν πληρώνεις τεβε, φπα, φόρους τότε κάτσε στην γωνίτσα σου και τρέμε την οργή μου. Αν δεν έχεις με νόμιμο τρόπο όλους τους υπαλλήλους/συνεργάτες σου, τρέμε τον ελεγκτή, εγώ αυτόν σου στέλνω. Αν κρύβεσαι πίσω από δικηγόρους και διαδικασίες, εγώ θα σε βγάλω στο φως. Θα πληρώσεις όλα τα πρόστιμα που δεν πλήρωσες ποτέ και το άμεσο αποτέλεσμα; ανταγωνιστικότητα! Θα ανασάνει ο υγιής επαγγελματίας, αυτός που τα πληρώνει όλα, που έχει το κούτελο καθαρό.

Καλώ όλους τους υπεύθυνους Έλληνες, όλες τις ψυχάρες της γειτονιάς μου να επαναστατήσουν και να θελήσουν αυτά που θέλω και εγώ. Να θελήσουν και άλλα πράγματα, να με πείσουν που έχω άδικο και να οργανώσουμε την επανάστασή μας.