Η επανάσταση του 10 - ο φόβος και η δραχμή

Ο φόβος είναι ένα από τα συναισθήματα που δεν έχω κατορθώσει ακόμα να κουλαντρίσω. Το εκλογικεύω, το 'φωτίζω', το αναλύω, βρίσκω τις πηγές του, αντιμετωπίζω τα παιδικά μου τραύματα.... αλλά δείχνει ανεξάντλητος.

Προς το παρών συμβιβάζομε στο να τον δουλεύω και να τον παρακολουθώ ούτος ώστε να μην ορίζει πια, την ζωή μου.

Ο φόβος είναι συναίσθημα κυρίως παράλογο. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το σκοτάδι ή τις αράχνες ή τις κατσαρίδες, αλλά τα φοβόμαστε. Ο ποιό εύκολος τρόπος τρόπος να νικήσει κανείς τον φόβο είναι η γνώση. Η φώτιση του σκοτεινού με την ανάπτυξη του εαυτού.

Και να πιάσω το θέμα της ημέρας... τυπώνουμε (και καλά) δραχμές. Υπάρχουν 2 τινά, είτε ετοιμαζόμαστε να αλλάξουμε νόμισμα είτε όχι. 

Στην δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι απλά. Δεν αλλάζουμε νόμισμα...

Στην πρώτη περίπτωση, είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε νόμισμα. Αν όντος αλλάξουμε τι θα συμβεί; Θα εξυπηρετείτε το δημόσιο με δάνεια από την δική μας κεντρική τράπεζα, χαμηλότοκα και εύκολα. Θα μειωθεί το έλλειμμα και θα αποκτήσει μειωτικές τάσεις το χρέος. Παράλληλα θα αυξηθούν τα επιτόκια στα δάνεια του έχουν οι Έλληνες προς τις τράπεζες, θα αυξηθεί και ο πληθωρισμός (οι τιμές των προϊόντων θα ανεβαίνουν). Θα φτηνύνουν οι εξαγωγές μας, και θα ακριβύνουν οι εισαγωγές. Θα φτηνύνει ο τουρισμός και θα μειωθεί η ανεργία. Οκ, δεν είναι όλα ρόδινα... αλλά έχει σχέση με την καταστροφή; 

Ούτε την δραχμή δεν πρέπει να φοβόμαστε ούτε το ευρώ! Το μόνο που μπορεί να μας πάει πίσω, ή να μην μας αφήσει να πάμε μπροστά, είναι η μη-ανάληψη ευθύνης! Και από τους κρατούντες και από το κεφάλαιο και από τους πολίτες! 

Η επανάσταση του 10 - ηττοπάθεια

Ο μαύρος ο χαμός πια!!!

1)Εμείς τους ψηφίζουμε, καλά να πάθουμε

2)Εεε και τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα

3)Σιγά μην αλλάξει κάτι

4)Τόσα χρόνια ότι αλλαγή είδαμε ήταν για το χειρότερο

5)Και που να δεις τι μας περιμένει... 

6)Και πάλι καλά να λες, φαντάσου να (γίνει το Χ χειρότερο)

7)Πίστεψε με δεν θες να ξέρεις την αλήθεια!

8)Εγώ δεν ψηφίζω, δεν πετάω στα σκουπίδια την ψήφο μου

9)Καλύτερα να ψηφίσω τον ζονγκ παρά αυτούς

10)Μας έχουν κάνει αδιάφορους

11)Ελπίζω να....(γίνει κάτι καλό) αλλά που;

12)Και να το κάνω εγώ...(κάτι υπεύθυνο) οι άλλοι δεν θα το κάνουν!

13)Έτσι είναι, δυστυχώς

14)με το σταυρό στο χέρι δεν γίνεται τίποτα

15)Είμαστε για γέλια!

16)Εεεε και τι έγινε? (για μια μικρή πρόοδο)

17)Ότι και να κάνεις, το κακό έχει γίνει!

18)Άστε βρε παιδιά.... άστε

19)Ναι καλά, περιμένεις εσύ να (γίνει το Χ καλύτερο)
20)Τι περίμενες κακόμοιρε Έλληνα;

21)Στην Ελλάδα μόνο κάτι γριές που έχουν απλήρωτες κλήσεις μπαίνουν στην στενή
22)Θεωρώ ότι αν κάνεις το Χ, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα!

Έχει νόημα να συνεχίσω; Όλοι τα ακούμε αυτά, και εμένα με ενοχλεί!!!

Από πότε παρατήσαμε το δικαίωμα στο μέλλον; Από πότε παρατήσαμε το δικαίωμα στη ζωή;

Αν δεν σ' αρέσει κάτι άλλαξέ το!

Αν νομίζεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις αυτά που δεν θέλεις, τότε εκφράσου. Όσο τα καταπίνεις τόσο αρρωσταίνεις και εσύ και η κοινωνία σου. 

Υπεύθυνη ομολογία, και όχι ανούσια γκρίνια: 

1) Είμαι υπεύθυνος σημαίνει: Πληρώνω όλους τους φόρους μου, ΦΠΑ για όλες τις υπηρεσίες. Πληρώνω τα λάθη μου (πρόστιμα - κυρώσεις). Πληρώνω όλες τις ασφαλιστικές μου εισφορές (δεν πληρώνομαι και δεν πληρώνω 'μαύρα'). Πληρώνω τα χρέη μου.

2)Ομολογώ! Λέω αυτό που νιώθω εγώ! Δεν παπαγαλίζω τον γείτονα ή τον δημοσιογράφο. Βρίσκω τι ενοχλεί εμένα προσωπικά, και εκφράζω απερίφραστα ακριβώς αυτό! Ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο. Δεν ντρέπομαι που με ενοχλεί η κλεψιά του γείτονα, δεν ντρέπομαι που με ενοχλεί η αδιαφορία της αστυνομίας, το ομολογώ! Δεν 'καρφώνεις' τον πλησίον σου όταν αυτός κλέβει (με ή χωρίς συστολές) το κράτος ή τον πελάτη του! Προστατεύεις το παιδί σου από τα χρέη. Ομολογείς ότι σε ενοχλεί να συζείς με κλέφτες και απατεώνες.

3)Ανούσιο είναι να ξεκινάς με το έλλειμμα, μετά πας στα κλεμμένα των πολιτικών, μετά στην χλιδή της εκκλησίας για να κλείσεις με την εκμετάλλευση των τραπεζιτών. Αν θες να εκφραστείς διάλεξε θέμα, πες γιατί σε ενοχλεί, πες γιατί είναι λάθος, πες ότι θες να αλλάξει, και αν θες πες και τι προτείνεις. Άσε τους άλλους να συμμετέχουν στο θέμα που θέτεις. Ρώτα την άποψή τους, σεβάσου τις διαφορετικές απόψεις, ζήτα να το ξανασκεφτούν.

Τι κακό κάνουμε όταν είμαστε ηττημένοι; Τι κακό κάνουμε όταν έχουμε υιοθετήσει την ηττοπάθεια;

1) Αρρωσταίνουμε, από άγχος, από σφιγμένη κοιλιά, από κατάθλιψη.

2) Σπρώχνουμε και άλλους να αρρωστήσουν - όσοι μας θαυμάζουν, όσοι μας ακούν, όσοι δεν είναι συνειδητοί και υπεύθυνοι έχουν έναν ακόμα λόγο να τα παρατήσουν και να μην χαμογελούν.

3) Αρρωσταίνουμε την κοινωνία μας. Λέγοντας ξανά και ξανά , η Ελλάδα πεθαίνει, τρώει τη σάρκα της, σκοτώνει τα παιδιά της κτλ μειώνουμε της αντιστάσεις της κοινωνίας μας σε αυτά τα φαινόμενα. Παράδειγμα: λέω στον Τάκη, 'Τάκη επειδή είσαι χοντρομπαλάς θα πεθάνεις! θα αρρωστήσεις! θα είσαι δυστυχισμένος κτλ' 10 φορές την ημέρα... μετά από 1 χρόνο αν ο Τάκης δεν ακούει κάτι άλλο θα έχει τις ίδιες αντιστάσεις σε ένα κρύωμα; σε πονοκεφάλους; σε κατάθλιψη; Έτσι είναι και η κοινωνία μας! 

Και ξανά:  Υπευθυνότητα - Ομολογία - Προτάσεις! 

Η επανάσταση του 10 - ατομική ευθύνη - συλλογική απόφαση

Έλαβα 3 email με κεντρικό θέμα την ανάληψη ατομικής δράσης, και πιστεύω πως πρέπει να το δούμε αυτό.

Θέλω πραγματικά ο σημερινός επαναστάτης να είναι υπεύθυνος άνθρωπος, να πληρώνει όλους τους φόρους του, να στηρίζει με τον τρόπο του την οικογένειά του, να είναι καλός επαγγελματίας κτλ. Αυτός ο άνθρωπος έχει πραγματική δύναμη, εσωτερική δύναμη. Η μόνη ατομική δράση που θέλω να κάνω είναι να είμαι εγώ υπεύθυνος άνθρωπος. Αυτό για τα στάνταρ της Ελληνικής κοινωνίας είναι κάτι επαναστατικό, αλλά για τα δικά μου στάνταρ είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής για να γιορτάσω την αξία μου.

 Όλα τα άλλα θελω να τα κάνω με παρέα! Όλα τα άλλα δεν αφορούν κατά κύριο λόγο μόνο εμένα. Δεν θέλω να γίνω κυβερνήτης, δεν θέλω να γίνω πολιτικός. Θέλω μαζί σας, μαζί με τους υπόλοιπους υπεύθυνους Έλληνες που κυνηγούν την ευτυχία να θέσω τους νέους όρους της κοινωνίας μου. Αν το κάνω από μόνος μου και το καταφέρω δεν θα διαφέρω απο τον αρχηγό επαναστάτη του παρελθόντος. Μπορεί και να δημιουργίσω δόγμα, ή θρησκία, ή κάποιον -ισμό... δεν θέλω! Αυτό που θέλω είναι να παρουν δρόμο οι αμετ-ανόητοι ανεύθυνοι και να αναλάβουν οι μετανοημένοι να μας οδηγήσουν στον δρόμο της ευτυχίας όλους μαζί, όλη την Ελλάδα (για αρχή).

Η ατομική μου ευθύνη σταματάει εδώ κάπου. Θέλω να μην σιωπίτε, θέλω να απαντήσετε σε αυτα που σας λέω τόσες μέρες τώρα. Διάλεξα προσωρινά αυτό το μέσο καθώς εδώ μπορεί οποιοσδήποτε να εκφραστεί  ελεύθερα. Εγώ θέλω να με βρείτε (facebook - Lambros Stravelakis) και να τα δουλέψουμε όλοι μαζι παρέα αυτά τα θέματα, εδώ είναι μόνο η αρχή και συνοψίζω

1) οι υπεύθυνοι επαναστατουν!

2) πανω από όλα η ευτυχία, είναι το μόνο ανεκτίμιτο νόμισμα

3) εχω συγκεκριμένες απαιτίσεις από τους κυβερνόντες

4) δεν ελπίζω και δεν θυμώνω, απλά θέλω!

5) είμαι υπεύθυνος και είμαστε αποφασιστικοί

και 6) κάθε κατεργάρης είτε στον πάγκο του είτε στη φυλακή

Η επανάσταση του 10 - θυμός=ξυπνητήρι;

Ένα από τα σχόλια που δέχομαι για τα άρθρα που διαβάζετε, είναι ότι δεν έχω ή τουλάχιστον δεν δείχνω θυμό.

Ο λόγος είναι ότι ο θυμός δεν είναι απαραίτητος, και σε κάποιες περιπτώσεις είναι περιττός. 

Το ευκολότερο να εξηγηθεί είναι ότι ο θυμός μπορεί να είναι περιττός. Κάποιες φορές στο παρελθόν θυμίσου... θύμωσες, και για να μπορέσεις να δράσεις περίμενες να ξεθιμάνεις πρώτα. Γιατί το έκανες αυτό; Όλοι μας έχουμε εμπειρίες που θυμώσαμε και είπαμε ή κάναμε πράγματα που αργότερα μετανιώσαμε. Αυτό μας ωθεί να μην πράττουμε θυμωμένοι. Αυτός είναι και ο λόγος που ο θυμός κάποιες φορές είναι απευκταίος.

Το ότι ο θυμός δεν είναι απαραίτητος είναι μια έννοια λίγο πιο δύσκολη να υιοθετήσει κανείς. Ο λόγος που μας δυσκολεύει αυτή η έννοια, είναι επειδή ο θυμός είναι μέρος της πραγματικότητας μας τόσο πολύ, που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να λειτουργεί - και ακόμα περισσότερο να δρα - χωρίς θυμό.

 Πιστεύουμε ότι ο θυμός είναι κινητήριος δύναμη, ότι ο θυμός θα μας ωθήσει να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας αδικούν. 

Υπάρχουν δύο απαντήσεις σε αυτό. 

Πρώτον, μέσα μας ξέρουμε ότι ο θυμός είναι φτινό συναίσθημα. Ξέρουμε ότι για να το ξυπνήσουμε δεν μας κοστίσει τίποτα, αλλά ξέρουμε και ότι όταν αναλλάβουμε την ευθύνη των θυμωμένων πράξεών μας θα πληρώσουμε πάρα πολλά. Με αδικούν, άρα θυμώνω (εύκολο και ανέξοδο) θυμώνω άρα βρίζω-χτυπάω-αδικώ (εύκολο και ανέξοδο αν δεν αναλάβεις την ευθύνη των πράξεων σου, και όταν την αναλάβεις - πανάκριβο). Στην πράξη ο εκπεφρασμένος θυμός μας ωθεί να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας, επειδή ύπουλα όταν πάει να ξυπνήσει, μας ψιθυρίζει, ότι είναι ανέξοδο να θυμώσεις, και όταν έρθει η ώρα να είσαι κύριος του εαυτού σου, πρέπει να πληρώσεις τα σπασμένα. Και αφού διάλεξες τον φτινό θυμό, εύκολα, μετά, διαλέγεις και την φτηνή ανευθυνότητα.

Δεύτερον, ο θυμός είναι αναποτελεσματικός. Πόσες φορές θύμωσες με τον γιο σου, τον υπάλληλό σου, τον πατέρα σου, τον πελάτη σου ή το αφεντικό σου; Όταν δεν έκανες κάτι για αυτό το μόνο που κατάφερες είναι να αισθανθείς μικρότερος, ασύμαντος, ηττημένος. Και όταν έδρασες; Κέρδισες κάτι; Όταν έδρασες με θυμό εννοώ! Έχασες την αγάπη ή τον σεβασμό του γιου και την επιρροή στον υπάλληλο. Έχασες τον πελάτη, έχασες την εύνοια του αφεντικού, και τα σπάσατε ακόμη μια φορά με τον πατέρα. Και επειδή δεν έτρεξες πίσω από τον πελάτη να τον ξανακερδίσεις, και δεν έκατσες κάτω με τον πατέρα ή το αφεντικό να τα βρήτε, έχασες και ένα ακόμη κομμάτι της υπευθυνότητάς σου. Δηλαδή ο θυμός όντος σε ξυπνάει να δραστηριοποιηθείς, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα να βγαίνεις εσύ χαμένος.

Άλλαξε ξυπνητήρι!!!!!